Türkçenin Kalesi ve Gönül Coğrafyamızın Gür Sesi: Yavuz Bülent Bâkiler

Bir milleti savaş meydanlarında topla tüfekle yok edemeyenlerin, o milleti masalarda kelimelerini çalarak, hafızasını silerek yok etmeye çalıştığı bir asırda yaşıyoruz. Benim şahsi kanaatimce; 20. ve 21. yüzyıl Türk edebiyatında, bir milletin "dilinin" aslında onun "dini, vatanı ve namusu" olduğunu Yavuz Bülent Bâkiler kadar sarsıcı, zarif ve dirayetli anlatan ikinci bir kalem bulmak çok zordur. O; Ziya Gökalp'in Turan mefkûresini, Mehmet Akif'in İslam hassasiyetini ve Anadolu'nun o saf, çilekeş ruhunu tek bir potada, "Harman"layan sarsılmaz bir fikir işçisidir.

Sınırları Aşan Vatan: Üsküp'ten Türkistan'a
Yavuz Bülent Bâkiler'in milliyetçilik anlayışı, haritalara cetvelle çizilmiş siyasi sınırlara asla sığmaz. Bizi biz yapan o büyük "Gönül Coğrafyası"nı, edebiyatımızda en canlı tutan isim odur. Çoğu aydının yönünü sadece Batı'ya döndüğü yıllarda, o yüzünü Evlad-ı Fatihan diyarına, Balkanlar'a dönmüş ve o muazzam Üsküp'ten Kosova'ya adlı eseriyle, oralarda unutulan, camileri yıkılan, dilleri yasaklanan yetim soydaşlarımızın feryadını Anadolu'nun kalbine taşımıştır.

Aynı şekilde, Demir Perde'nin ardında kan ağlayan ata yurdumuz için kaleme aldığı Türkistan Türkistan eseri, sadece bir gezi yazısı değil; esir Türklerin acısını, "Ümmet ve Millet" şuuruyla birleştirip yüzümüze çarpan bir feryatnamedir. Ona göre; Kosova'da ezan susarsa Bursa sağır kalır, Türkistan'da Türkçe yasaklanırsa Ankara dilsizleşir.

En Büyük Kalemiz: Türkçemiz
Yavuz Bülent Bâkiler'i okuduğunuzda şu hakikati iliklerinize kadar hissedersiniz: Lügati düşen bir milletin, bayrağı da düşer. O, yıllarca uydurukça kelimelerle Türkçenin yozlaştırılmasına, milletin kendi dedesinin mezar taşını, kendi inancının temel metinlerini (Kuran tefsirlerini, hadisleri, Divanları) okuyamaz hale getirilmesine karşı tek başına bir ordu gibi savaşmıştır.

Ona göre; içinde "Allah, peygamber, sevap, günah, vatan, bayrak" kelimelerinin derinliğini barındıran asırlık Türkçe kelimelerimizi dilden atmak, aslında bu milletin hafızasından İslam'ı ve Türklüğü kazımak demektir. Sözün Doğrusu gibi eserlerinde ve konferanslarında bu "dil davasını", vatan savunmasıyla eşdeğer tutmuştur.

"Sivas'ta Yoksul Çocuklar" ve Anadolu Merhameti
Onun Yalnızlık, Duvak, Seninle ve tüm şiirlerini topladığı Harman adlı kitaplarına baktığınızda, milliyetçiliğin sadece kürsülerde hamaset yapmak olmadığını görürsünüz. Gerçek milliyetçilik, vatanın en ücra köşesindeki çilekeş insanın derdiyle dertlenmektir.

Onun o meşhur "Sivas'ta yoksul çocuklar / Kışın anadan doğma üryan / Yazın kışlıklar giyerler" dizeleri, vatan sevgisinin şefkatle ve merhametle nasıl ete kemiğe büründüğünün kanıtıdır. O, milleti sevmenin, o milletin fakir çocuğunu, çatlamış toprağını ve nasırlı elini sevmekten geçtiğini şiirleştirmiştir.

Sönmeyen Bir Şuur Meşalesi
Bâkiler, şiirlerinde hem serhat boylarında at koşturan bir akıncının coşkusunu, hem de seccadesinde gözyaşı döken bir dervişin teslimiyetini barındırır. O; “Benim inancım, benim Türklüğüm, benim mukaddesatım” derken hiçbir zaman kaba bir ırkçılığa düşmemiş, İslam'ın o kuşatıcı ve merhametli nûrunu Türklüğün sarsılmaz karakteriyle harmanlamıştır.

Bugün Bozkırname'nin dijital sayfalarında Yavuz Bülent Bâkiler'i anmak; dilimize sahip çıkmak, Üsküp'ten Kaşgar'a kadar uzanan o büyük vatanın acısını kalbimizde hissetmek ve Anadolu insanına kibirle değil, merhametle bakabilmektir. O, kelimeleriyle etrafımıza aşılmaz bir "Milli Şuur" kalesi ören, yaşayan en büyük efsanelerimizden biridir.