Fikir Cephesinin Sultanı ve Büyük Doğu’nun Mimarı: Necip Fazıl Kısakürek

Milletlerin tarihinde öyle devirler vardır ki; toprak işgal edilmese bile ruhlar kuşatılır, zihinler esir alınır ve geçmişle olan bütün manevi köprüler yıkılmak istenir. İşte Anadolu'nun kendi öz değerlerine yabancılaştığı, Batı'nın körü körüne taklit edildiği o buhranlı yıllarda, kalemiyle bir kılıç gibi ortaya atılan bir fikir dehası sahneye çıktı: Necip Fazıl Kısakürek. O, Türk milletinin kaybettiği ruhunu yeniden bulması için bir ömür boyu "Çile" çeken, zindanları medreseye çeviren eşsiz bir dava adamıdır.

Ruhun Buhranından Hakikatin Şafağına
Gençliğinde parlak zekâsı ve muazzam şairliği ile edebiyat dünyasının zirvesine oturmuş, ancak Batı felsefesinin ve maddeci dünyanın içinde ruhsal bir boşluğa düşmüştü. Ta ki 1934 yılında manevi mürşidi Abdülhakîm Arvâsî ile tanışana kadar... Bu tarihi buluşma, sadece Necip Fazıl'ın değil, Türk tefekkür tarihinin de dönüm noktalarından biri oldu. O sarsıcı uyanışı şu ölümsüz mısralarla tarihe not düştü:

"Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum;
Gökyüzünden habersiz, uçurtma uçurmuşum."

Bu uyanıştan sonra sanatını, zekâsını ve bütün kalemini tek bir amaca adadı: Türk milletini, koptuğu manevi kökleriyle yeniden buluşturmak.

Büyük Doğu: Bir Medeniyetin Yeniden Doğuşu
Necip Fazıl için vatan, sadece sınırları çizilmiş bir kara parçası değildi; vatan, İslam'ın ve Türklüğün bin yıllık mukaddes davasının yoğrulduğu kutlu bir merkezdi. Onun ortaya koyduğu "Büyük Doğu" mefkuresi, Batı'nın materyalist ve sömürücü zihniyetine karşı, Türk-İslam ruhunun yeniden şahlanış beyannamesidir.

Ona göre Türk milleti, yüzyıllar boyunca İslam'ın kılıcı ve Doğu'nun sarsılmaz kalesi olmuştu. Yeniden ayağa kalkmanın yolu, Batı'nın çürümüş ahlakını ithal etmekten değil; kendi inancımıza, kendi ahlakımıza ve tarihimize sımsıkı sarılmaktan geçiyordu. O, millete özgüven aşılayarak, "Biz Batı'nın kuyruğu değil, Doğu'nun ve Hakk'ın lideriyiz" şuurunu kitlelere nakşetti.

Sakarya Türküsü: Vatanın ve Milletin Feryadı
Necip Fazıl'ın vatan felsefesini en derinden hissettirdiği şaheseri şüphesiz *"Sakarya Türküsü"*dür. Bu şiirde Sakarya nehri, aslında çile çeken, tarihi misyonu unutturulmaya çalışılan, hor görülen ama asla teslim olmayan Türk milletinin ta kendisidir. Kendi yurdunda yabancı muamelesi gören, inançlarından dolayı itilip kakılan Anadolu insanına şu sarsıcı mısralarla seslenir:

"Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,
Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!"

Ancak o, milleti hiçbir zaman umutsuzluğa terk etmez. Şiirin sonunda o muazzam ayağa kalkış, o destansı diriliş emrini verir:

"Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk Sakarya!"

Kutlu Bir Vasiyet: Beklenen Gençlik
Necip Fazıl, fikirleri uğruna defalarca mahkeme kapılarında süründü, zindanlara atıldı. Ancak hapishane ranzalarından bile milletine seslenmekten vazgeçmedi. Onun bütün kavgası, "Zaman bendedir ve mekân bana emanettir!" şuuruna sahip, inancından taviz vermeyen, ahlaklı ve dirayetli bir gençlik yetiştirmek içindi.

Bugün Bozkırname'nin dijital sayfalarında o davanın izini sürerken, Necip Fazıl Kısakürek'in "Kim var? diye seslenilince, sağına ve soluna bakınmadan, fert fert 'ben varım!' cevabını verici" o asil Türk gençliğinin kalbinde, Büyük Doğu meşalesiyle alev alev yanmaya devam ettiğini bir kez daha ilan ediyoruz.